معرفی کتاب

کتاب یادداشت‌های زیرزمینی یکی از آن کتاب‌هایی است که می‌توان با خود برداشت به جزیره‌ای مهجور برد و تا آخر عمر آنجا سر کرد. خواندن این رمان برای کسانی که از منظر روانی ضعیف هستند، جایز نیست. برعکس، باید روی جلدش اضافه شود: این رمان را خودستایان بخوانند تا منفجر شوند…!

قسمتی از متن:
رفقای همکلاسم با زمختی و بد جنسی استقبالم کردند. شدم آلت دست آنها. چرا؟ چون به هیچکدامشان شبیه نبودم. اما منی که تاب ریشخند و استهزا نداشتم، نمی‌توانستم مثل بقیه به این پستی‌ها خو بگیرم. فوراً از همه‌شان بیزار شدم و در هاله‌ای از غرور و خودستاییِ بی حد و حصر، مثل موجودی زهرآگین و در عین حال ترسیده و شکننده، در خودم فرو رفتم. خشونت و درشتیِ آنها عصبانی‌ام می‌کرد. وقیحانه به هیکلم، که عینهو یک کیسهٔ شل و آویزان بود، هرِ هِر می‌خندیدند، اما خبر نداشتند قیافهٔ خودشان چقدر ابلهانه است!
چهره‌ها در مدرسهٔ ما تغییر می‌کرد و حالتی احمقانه به خود می‌گرفت. چقدر بچه‌های زیبارو که در آن مدرسه پذیرفته می‌شدند و بعد از چند سالی، دیگر حتی نمی‌شد نگاهشان کرد. از همان شانزده سالگی رفتم توی اخم و تخم؛ همان وقت هم حقارت افکارشان، احمقانه بودن دانش، بازی و حرفشان مبهوتم می‌کرد. بدیهی ترین مسائل را درک نمی‌کردند و به چیزهای شگفت انگیز و جذاب علاقه‌ای نشان نمی‌دادند؛ این بود که ناخودآگاه ایشان را پایین تر از خودم می‌دیدم…